در حسرت بهـار
دوش چون هر شب به نرمی خفته بودم در میان قصــــــــه ای ناگفـــته بـودم
قــصــه ای مرموز و پر غصــه و غــــم پر ز ابــــهــام و پـر از درد و الـــــم
در مــیـان مـــردمــی حــیــــرت زده مــردمانی سخـــت در بهــــت آمــده
در شــگفت از کودکـــی کردم سـئوال کـای پسر اینجا چکار است و چه حال؟
خــنده ای با سخــره زد کای رهــگذر ای جـــدا از خـــانــمـــانِ در بــه در
تـو نمیدانـی که جمعــیت ز چــیست؟! از چـه رو وز وعده ی دیدار کیست؟!
مردمــــی کـز کوچـــــه بازار آمــدند بــهـر دیـــدار رخ یــــار آمــدنـــد
مادرم می گــویـــد او بـــا کــر و فـــر مـیرسـد بــا سیصـد و سـیـزده نـفــر
مـی رســد تــا شـیـعـه را یـاری کــنـد دیـن حــق را بــر زمــیـن جاری کند
نـاگهــان غــوغــا شـد و کـودک نـبـود از پی اش رفتـم ولـیـکـن رفـتـه بـود
آن مـیــان فـریــاد زد مــردی بـــلـند کـای جـمـاعـت آنــجـایـنـد، آمــدنـد
انـــتــهـــای راه ابـــــری از غـــبــار مــی دهـد مـژده کـه می آیــد بــهـار
هر که چـشـمـش بـهـر دیدن تـنگ کرد نـاگـهـان مـردی چـنـیـن آهنـگ کـرد:
بـنـگـریــد آن نــــور عــالـم تــاب را خــضـر و عــیــسی و ســپــاه نــاب را
کم کم آنـجـا غــرقه اندر نـــور شــد گـوئـیا آن لـحــــظــه نـــفـخ صـور شد
شد خـمـوش آن لحظه هـر گفت و شنود حضـرت اِسـتـاد و ســخـنـرانـی نـمـود
گــفـت: مـردم لـحـظـه ی مـوعـود شــد لـحـظـه ی پــیـونـد تــار و پــود شــد
جــامــه ای خـاکــی ز جــای نعل اســب پـرچــمش خواند و بـه چوبی کرد نصب
گــفـت: ایـن بـاشـد ز شـاه عــالــمـیـن هـر کـه دارد قــصـد یــاری یـاحـسـیـن
مــی روم دیـــدار ثـــامــن الــحـجـج بـهـررخـصـت، عـزم مـکـه، قـصدحـج
گــفــت: مــردم از پـــس تـرک حـــرم مــی روم دیــــــدار جـــــد و مـــــادرم
ایــن بـگـفـت و رنگ حضرت زرد شــد بـغـض کــرد و مــعــدنــی از درد شـــد
ناگـهـان بـغض پـــر از دردش شـکـست رفـت، زیــر ســایــه ی پــرچــم نـشست
ذکـر گـفت و گریه کـرد و روضـه خوانـد در مــقـام و وصــف زهــرا نــکـتـه رانـد
شــد زجــای و دیــدگانـــش بــر ســمـا گــفـــت یــارب بــنـده ات یــاری نــمــا
بـــرکــشـیـد از کــف ســلاح ذوالــفـقـار یـــاد حــیـــــدر کــرد و آغـــازیــد کـــار
گـــفــت تـــا نـابـودی فــســق و فـجــور نــکـــشــم دســـت ز نـــادانـــان کــــور
نـاگـهان پــچ پـچ شروع شد کـــای عـزیز بــی جــهـــت خــون جــوانــان را مــریــز
دیــگـری گـفـتـا کـه تـیـغـت کــن غـلاف زیــر لـــب گــفــتـا زنــی، وای انــحــراف
کـم کـم آنــجـا حـرمـت مـهـدی شـکسـت واعــجـب زیــن مــردم و افــکــار پـسـت
مــوجــی از غــم آمــد و چـشـمـم گشـود خــبـری از مــردم و حـــضـرت نـــبــــود
بـــــاز مــــن مـانــدم و درد انــتــظــار هـــمــچــنــان در حــسـرت روی بــهـار
حـیـف شــد، ای کــاش بــیـداری نــبـود مـسـت حـج بــودیـم و هــشیــاری نـبـود
چــه صـفـایـی داشـت بـا مـهـدی و حــج یــا رب عــجــل لــولــیــک الـــفــرج
بابک پیران ، اردیبهشت ماه 1392



























